ΛΕΥΚΙΜΜΗ: ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ

• Μηδέν
Η πιο άμεση και σημαντική στις ημέρες μας, έκφραση της παιδείας μιας κοινωνίας, είναι, αφ’ ενός, η καθαριότητα και αφ’ ετέρου, ο σεβασμός στο περιβάλλον.
Η βασικότερη, η στοιχειώδης αξιολόγηση μιας δημοτικής αρχής, αφορά την ικανότητα της να επιτυγχάνει την καθαριότητα του δήμου της, να διαχειρίζεται τα απορρίμματα, να σέβεται και να προστατεύει το περιβάλλον και κατ’ επέκταση, να διαπαιδαγωγεί τους δημότες της στο ζωτικότατο αυτό ζήτημα.
Στη περίπτωση δε που η περιοχή τυχαίνει να είναι και να χαρακτηρίζεται σαν τουριστική, τότε ο πήχης, μοιραία, πρέπει να μπαίνει πολύ ψηλά και για τη δημοτική αρχή αλλά και για τη κοινωνία.
Στη περίπτωση της πόλης μας, της Λευκίμμης, ο βαθμός αξιολόγησης των παραπάνω παραμέτρων είναι ένα μεγάλο και τραγικό ΜΗΔΕΝ.

• Η λίμνη των Αλυκών
Τρανό και τραγικό, ταυτόχρονα, παράδειγμα έλλειψης παιδείας, ευαισθησίας, αυτοσεβασμού και σεβασμού της δημοτικής αρχής αλλά και της τοπικής κοινωνίας, είναι η λίμνη των Αλυκών.
Μια πανέμορφη φυσική πινελιά, ένας καταπληκτικού κάλλους χαρακτηρισμένος βιότοπος, αφέθηκε στη μοίρα του κι έγινε νεκρή φύση, σεληνιακό τοπίο κι απόκοσμη πραγματικότητα.
Εγκαταλείφθηκε στη θλιβερή μοίρα της ευρύτερης περιοχής. Μοίρα θλιβερή και αδυσώπητη που χαράζεται από τη στιγμή που ένας τόπος μπαίνει στις συμπληγάδες της διαχειριστικής ανικανότητας, ανυπαρξίας, αναισθησίας, μιας δημοτικής αρχής χωρίς παιδεία και σεβασμό σ’ αυτό που κλήθηκε να διαχειριστεί και να διαφυλάξει πρώτιστα, την ΕΙΚΟΝΑ δηλ. ενός πανέμορφου τόπου.
Η εικόνα, λοιπόν, της Λευκίμμης, καταστρέφεται με κύρια ευθύνη αυτών που την κυβερνούν αλλά και αυτών που την απαρτίζουν σαν κοινωνία.

• Ανάπτυξη και κοινωνική παιδεία
Η οικονομική και κοινωνική παρακμή ενός τόπου ποτέ δεν είναι τυχαία. Παράμετροι-μεταβλητές και εξωγενείς-ενδογενείς παράγοντες επενεργούν στη συντέλεση της.
Στη περίπτωση της Λευκίμμης, η κυριότερη αιτία είναι ενδογενής και συσχετίζεται με τον τρόπο ανάπτυξης της.
Είναι πολύ μεγάλη η ανάλυση, όμως αυτό που πρέπει να τονιστεί είναι το συνεχώς αυξανόμενο έλλειμμα παιδείας της τοπικής κοινωνίας, σαν άμεσο αποτέλεσμα κι επίπτωση του τρόπου ανάπτυξης του τόπου και ειδικότερα από την δεκαετία του ’80 και μετά.

• Τα κοινωνικά αντισώματα
Αυτό το μεγάλο έλλειμμα παιδείας και κατ’ επέκταση της κοινωνικής συλλογικής συνείδησης (σε συνδυασμό και με τη γενικότερη ελληνική πραγματικότητα), ευθύνονται κύρια και για τις πολιτικές-δημοτικές επιλογές της τοπικής κοινωνίας.
Η μικροπολιτική ικανότητα των συγκεκριμένων και γνωστών πολιτικάντηδων του τόπου βρήκε πρόσφορο και γόνιμο έδαφος για να δράσει.
Η πορεία της ανέλιξης του τόπου που χαράχτηκε εδώ και τρεις τετραετίες, προχωρά ακάθεκτα και θερίζει ότι έσπειρε και συνεχίζει να σπέρνει.
Αμέτρητες χωματερές παντού, βοθρολύματα στους δρόμους και στα χαντάκια, παραλίες σε ελεεινή κατάσταση, σκουπίδια στις άκρες όλων των δρόμων, μέσα κι έξω από τη πόλη, «αποξήρανση» της λίμνης των Αλυκών, βοθροποίηση του ποταμιού και πάνω απ’ όλα εξουδετέρωση της κοινωνικής αντίστασης και απονέκρωση των αντισωμάτων της κοινωνίας.

• Πολίτες και συλλογική συνείδηση
Όταν σπέρνεις μικροπολιτική, μικρά και μεγάλα ρουσφέτια, πολιτικαντισμό, ιδιωφέλεια και διαχειριστική ανικανότητα, τότε παράγεις μόνο κοινωνικά ζιζάνια, παράσιτα, γαϊδουράγκαθα και τσουκνίδες, δηλαδή μια κοινωνία χωρίς ευθύνη, απολιτική, χωρίς παιδεία, χωρίς συλλογική πυξίδα και γνώμονα, κατακερματισμένη σε μικροεξυπηρετήσεις και ανούσια μικροσυμφέροντα, έρμαιο κάθε φορά του πολιτικαντισμού και των φιλοδοξιών των εκάστοτε επιτήδειων αλλά και κύρια των μεγάλων συμφερόντων.
Μια τέτοια κοινωνία, εγκλωβισμένη (τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι της) σ’ αυτό το κοντόθωρο αλλά δραστικό διαχειριστικό μοντέλο-σχήμα δούναι-λαβείν, αδυνατεί να δει πέρα από τη μύτη της και αντιδρά αρνητικά σε κάθε τι που απαιτεί βαθύτερη σκέψη και στοιχειώδη συλλογική συνείδηση και γενικά στον τρόπο αντίληψης και αντιμετώπισης των αναγκών της.

• Τοπικά παραδείγματα ελλείμματος παιδείας
Η διαχείριση των απορριμμάτων και ο Χ.Υ.ΤΑ. είναι ένα τρανό παράδειγμα του τρόπου που ένα κομμάτι της κοινωνίας της Λευκίμμης, όχι άμοιρο ευθυνών για την κατάσταση του χώρου των οικονομικών δραστηριοτήτων του, αντιλαμβάνεται για το τι είναι θετικό και τι αρνητικό για το συμφέρον του.
Το ζήτημα της Αποχέτευσης είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος.
Η λίμνη των Αλυκών, του ποταμιού, το πρόβλημα των χωματερών, των χαντακιών, των παραλιών και γενικότερα η περιβαλλοντική εικόνα της Λευκίμμης, είναι επίσης, χαρακτηριστικά παραδείγματα του βαθμού ευαισθησίας και αντισωμάτων της τοπικής κοινωνίας.


• Οι βούρκοι από το ποτάμι
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑΣ κι έλλειψης ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΟΥΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ και ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ που χαρακτηρίζουν τη δημοτική αρχή της Λευκίμμης, αποτελεί η επιλογή των χώρων εναπόθεσης των βούρκων από τον, ο θεός να τον κάνει, καθαρισμό του ποταμιού.
Μόνο άτομα που δεν σέβονται τον εαυτό τους θα επέλεγαν τον χώρο του Άη Θανάση και Άη Λευτέρη, δύο παραδοσιακών χώρων μνήμης και ομορφιάς στους παραποτάμιους δρόμους, για να συμπληρώσουν τη φαρσοκωμωδία που στοίχισε τόσα χρήματα στους δημότες.
Σωροί από βούρκους να αλλοιώνουν το τοπίο και να γίνονται τραγικά μνημεία ΥΒΡΗΣ και ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ. Ντροπή και πάλι ντροπή!

Αλήθεια που είναι όλοι αυτοί που «κόπτονται» τόσο πολύ για το περιβάλλον; Που είναι όλοι αυτοί που έχουν αυτοχριστεί σωτήρες της Λευκίμμης, αυτοί που τόσο «ευαίσθητοι» είναι για την Λευκίμμη και το περιβάλλον της; Που είναι αυτοί οι «περιβαλλοντικοί» σύλλογοι που τόσο πολύ έχουν αυτοδιαφημιστεί; Απλά αποδείχτηκαν φούσκες στο χρηματιστήριο περιβαλλοντικών αξιών. Μόνο θλίψη προκαλούν πια, θλίψη για την προσβολή των λέξεων και των εννοιών πάνω απ’ όλα.